|
Με δυο λόγια η άποψή μου: Μετά τους Radio 4, το χάος...
Πιο αναλυτικά: Λυπήθηκα για τους Film. Τόση προώθηση, κι εντάξει, τα παιδιά έχουν ένα "σωστό" indie style, ένα "σωστό" indie ήχο, αλλά σε τελική ανάλυση το τί κομμάτια γράφεις και πώς τα παίζεις είναι αυτό που μετράει. Κι απ' αυτήν την άποψη, ελάχιστα πράγματα, εμένα με κουράσανε πάρα πολύ... Εντάξει, μπορεί να ήταν η ώρα άβολη, ίσως να μην ήταν η μέρα τους, αλλά κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να περιμένουμε κι άλλο για να ακούσουμε επιτέλους ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ καλό ελληνικό γκρουπ με αγγλικό στίχο, γιατί αυτοί δεν είναι.
Οι Hooverphonic πέρασαν απ' τα αυτιά μου και τα μάτια μου ανώδυνα, αλλά και αδιάφορα, εκτός ίσως απ' το φόρεμα που λέγατε, αλλά και πάλι αυτό δεν αρκεί για ένα γκρουπ που βγήκε τέτοια αβανταδόρικη ώρα. Ίσως να φταίει το γεγονός και ότι η μόδα του μουσικού τους είδους φαίνεται να έχει περάσει, και ότι ποτέ δεν πλησίασαν το ταλέντο των Massive Attack ή των Portishead.
Δυο λόγια για τους Radio 4. Aν δεν τους είχα δει live πριν κανα χρόνο στη Θεσσαλονίκη (εγώ και κανά 100αριά ακόμα), τότε θα ήταν Η ευχάριστη έκπληξη του festival. Δεν είναι ίσως οι πιο ταλαντούχοι songwriters του κόσμου (αν οι ΝΟ είναι για 10, αυτοί είναι σίγουρα για 8 πάντως), αλλά κατά τη γνώμη μου, παραδίδουν μαθήματα για το πώς πρέπει να ακούγεται ΣΗΜΕΡΑ μια (πέστε την indie, πέστε την alterative, όπως θέλετε) μπάντα: Το καταπληκτικό μπάσο στην πρώτη γραμμή, άψογα υποστηριζόμενο από τα κρουστά και τα πλήκτρα, και μία κιθάρα να ακούγεται στο βάθος και να δίνει ώρες-ώρες την πινελιά που έκανε τη διαφορά. Αν ήμουν μουσικός, θα ήθελα να ήμουν αυτός ο κιθαρίστας! Εξαιρετικό live, για μένα άξιζαν ακόμα μεγαλύτερη αναγνώριση από το κοινό.
...and he made a shock announcment
|